Steun ons en help Nederland vooruit

maandag 30 januari 2012

levensloopbestendig wonen

D66 denkt in de toekomst.

 

De vergrijzing van Nederland is al geruime tijd ingezet en dwingt ons te denken in toekomstperspectieven voor zowel jongeren als ouderen.

Veel mensen die in koophuizen wonen worden geconfronteerd met de vraag of zij ook in de toekomst nog wel in hun huis kunnen blijven wonen want bij het ouder worden neemt het risico op fysieke barrières in huis t.g.v. afnemende mobiliteit toe.

Vaak wordt dan een beroep gedaan op de voorzieningen in het kader van de WMO. Deze ondersteuning komt sterk onder druk te staan, enerzijds door de toename van het aantal mensen die gebruik gaan maken van deze ondersteuning en anderzijds door de steeds drastisch wordende bezuinigingsmaatregelen.

Gezien dit toekomstbeeld zijn er een aantal huiseigenaren die echt vooruit kijken en zoeken naar mogelijkheden om hun woning zo levensloopbestendig te maken.

Als het gaat om wijzigingen binnen het huis, kunnen er al een groot aantal zaken worden gerealiseerd en vaak doet men dit dan ook al. Echter als het gaat om grotere aanpassingen  zoals aanbouw van een extra ruimte om later gelijkvloers te kunnen leven dan loopt men tegen een groot aantal belemmeringen. Dit zijn bestemmingsplannen, bouwvoorschriften, onwil om “out of the box te denken” en te kijken hoe aanpassingen wel zouden kunnen worden gerealiseerd.

Een bepaald geval is een voorbeeld hoe het niet zou moeten.

Mevr. en Heer X wonen in een eigen woning met een redelijk grote achtertuin. De gezondheid van mevrouw gaat achteruit en haar mobiliteit neemt langzamerhand af.

Bij deze mensen ontstaat het plan om in de tuin een aanbouw te realiseren zodat in de toekomst, als mevrouw de trap niet meer op kan, het huis op een gelijkvloerse wijze levensloopbestendig kan zorgen voor een verlenging van de zelfstandige woonsituatie.

In de buurt waar betrokkenen wonen zijn in diverse achtertuinen al dergelijke aanbouwen gerealiseerd al of niet met toestemming. Omdat betrokkenen gezagsgetrouw zijn hebben zij een bouwaanvraag ingediend.

Er werd aangegeven dat men geen financiële ondersteuning nodig had maar alleen medewerking voor legale realisatie van deze verbouwing.   

Deze bouwaanvraag werd met “nee” ogen gelezen en er werden alleen maar redenen gezocht waarom het afgewezen zou kunnen worden, hetgeen ook geschiedde. Wel werd bij de afwijzing aangegeven dat als er een medische reden was, dat er dan nog eens naar gekeken zou worden. Dat betekende dat betrokkenen de arts zouden moeten bewegen om op basis van de prognose een noodzaak te beschrijven tot een dergelijke verbouwing.

Binnen de fractie van D66 leeft de behoefte om te komen tot een wijziging van beleid in dit soort gevallen.

De voornaamste redenen daarvoor zijn:

  1. Als gemeente dient men als eerste het belang van de burger te dienen als het gaat om het kijken naar mogelijkheden ter realisatie en het zoeken naar oplossingen.
  2. In een case als hiervoor beschreven blijkt dat mensen een eigen verantwoordelijkheid nemen en deze niet willen afwentelen op de samenleving. Dat dient te worden gehonoreerd met welwillendheid.
  3. Het faciliteren van deze mensen betekent een aanwas van levensloop bestendige woningen binnen onze gemeente. Dus een verrijking van ons huizenbestand.
  4. Voor de toekomst betekent dit een ontlasting van het budget voor de voorzieningen uit de WMO.

Ik ben mij ervan bewust dat  onze zienswijze een omslag in denken betekent als het gaat om het tegemoet treden van aanvragers, maar het is alleszins de moeite waard om deze zienswijze een kans te geven.

Mogelijk maken waar het kan en toekomstgericht denken.

Waarom dwarsliggen als het mes aan twee kanten kan snijden?